شايد هنوز فرصت براي مستي بسيار باشد اما اي رهگذر باور داشته باش زندگي آنچه من و تو مي گذرانيم نيست . همه ي عادت ها را تبصره اي از زندگي كرده ايم و انجام آنها را اجبار، افراد جديد با انديشه هايي نو را خارج از محيط دايره ي افكارمان قرار داده ايم و فقط الگوي تكراري هميشگي را ادامه مي دهيم به اين خيال كه تجربه هاي تلخ ديگر تكرار نمي شوند اما واي بر ما كه تلخي همين مسير تكراريست كه ما در حال گذر از آنيم . دلبستگي هاي بچگانه ، عشق هاي دروغين ، عادت هاي زود گذر، ثانيه هاي سرگردان ، هدف هاي معلق ، افكار نا محدود و عمل هاي شرطي و مهمتر از همه جاه طلبي هاي بيهوده ي دنياي هزار رنگمان را بر بوم تاريخ رسم مي كنيم و با گردن هايي راست بر آن افتخار مي كنيم و اين است كه باعث تاسف است . حال به ما بگوييد سهم زندگيمان را در كدامين معدن بيابيم ؟ معدن دل ... ؟ با اين همه شروط براي عاشق شدن خواب ديدنش هم مكروه است و جريمه دارد چه برسد به احساسش در بيداري پس به ناچار سراغ معدن ديگري مي رويم ! شايد معدن منطق ... ؟ با فرض اينكه خيلي ها ژن منطق را دارا باشند بحث را ادامه مي دهيم هر چند مي دانيم كه از همين ابتدا بايد فرض را رد كرد ولي با اين حال اي عزيز دل نگاهي به بلنداي انديشه ات و نگاهي ديگربه سقف امكان انجام انديشه ات بيانداز ... آنقدر كوتاه است كه حتي نمي تواني براي گام برداشتن برخيزي ، دوست من براي فرار از تكرار همه ي جاده ها تا اطلاع ثانوي بسته است . نمي دانم چه بگويم ...اما تمام افكارم در خلوت شب مانند تن كودك بچه اي كه در حال بازي در ظهر تابستان است عرق سوز شده ... مي ترسم ... مي ترسم افكارم نا خواسته اسير جهنم و آتش پليدي شود فعلا كه آنها را با معماي ديوانگي سرگرم كرده ام ... كاش لااقل پاسخي براي اين معما پيدا شود بلكه بتوانم تبصره اي نوظهور را به آن تبصره هاي تكراري اضافه كنم . ولي خوب مي دانيد كه دو دست من به تنهايي قادر به اين انقلاب كوچك نيست پس اگر تو هم از تكرار خسته اي به كمك ذهن خسته ام بيا كه با تمام وجود خواهان همراهيت هستم ...! براي تنها ماندن راه بسيار است حتي خواستن تنهايي به تنهايي كافيست ديگر نيازي به پيدا كردن راه نيست ولي آنچه كه من و تو را در ابهام به اسارت كشيده يافتن راهي است براي با هم بودن و حتي به نظر من يافتن افكارهايي عجيب براي نابودي تكرار براي ديوانگي! اگر تا اين كلمه قدم رنجه كردي و پيش آمدي از تو ممنونم ولي حالتي را كه ازتو در نيمي از احتمالم احساس مي كنم پوزخندي است از جانبت نسبت به اين انديشه ها كه به حراج گذاشته اي . همانند پوزخندهايي كه گاليله را به خاطر فكر بزرگش به تمسخر كشيد همان فكري كه در آن روز او را ديوانه شمردند و امروز به بزرگي انديشه اش پي بردند پس شايد ديوانگي هاي امروز ما تحولي نو در آينده باشد . به هر حال باور كن اينجا اجبار حكم نمي كند پس هم تو حق آزاد انديشي داري و هم من ... .